ANA HAQQINDA ŞEİRLƏR

ANA HAQQINDA ŞEİRLƏR

ANALAR

Elə ki, balalar gəlir dünyaya,

O gündən hey ölçüb, biçir analar.

loading...

Mahnı da oxuyur, şeir də deyir

Bəstəkar analar, şair analar.

Dözür hər əzaba o bilə-bilə,

Yaşayır, sirrini salmadan dilə.

Vaxt olur, qaldırıb ağını belə

Şərbət əvəzinə içir analar.

Unudub illərin yorğunluğunu,

Həyatda dincliyi, evdə yuxunu,

Sevincin azını, qəmin çoxunu,

Yükün ağırını seçir analar.

Alnında zamanın açdığı qırış,

Başına qar tökür, qar ələyir qış.

Odun istisindən aralanmamış,

Suyun soyuğundan keçir analar.

Özüm də bilmirəm, Hüseyn, niyə

Başımın tüstüsü çəkilir göyə?

Torpaqmı anasız qalmasın deyə,

Torpağın qoynuna köçür analar?

Huseyn Arif


 

ANA ŞEİRİ

Gülür həsrətimin, yenə, sən üzü…

Gözünü yollardan yığıram, ana…

Səsində boğulur,-gəl, bala- sözü…

Bətnindən , yenimi doğuram , ana???

Yolların uzunu yormur,sənədi…

Yürüyür, arzular, vüsala doğru…

Sən ki,milyon ildi, milyon, sənədi…

Gizlədin,sinəndə, bu, közü, qoru…

Sözü sığalladın,-işi var- dedin…

Gözü sığalladın,-işi var-dedin…

Dedin,ayrılığın,-dişi var-dedin…

Sən hardan alırsan bu, gücü, ana…

Gəlirəm ay ana,çağın sevinir…

Gizlenib şamama, tağın sevinir…

Bostanın sevinir, bağın sevinir…

.Qoymaram,zay ola, şorun, ay ana…

Açıb qucağını, budu darvaza…

Gülür pəncərəmiz, yolun üzünə…

Elə paylanırsan, oğula, qıza…

Vaxtı da,saatın, vurma, üzünə…

Ay ana,nəfəsin gəzir üzümdə,

Vüsalın işığı, yarır, gecəni…

Ürəyin dil açır, dinir gözündə…

Bu necə işıqdır, danır , gecəni…

Tamella Pərvin


 

GÖZLƏRİMİN QABAĞINDA

ata və ana şeiri

Hər günü – bir göz qırpımı, tutub əlindən,

Bizə dəyər-dəyməzinə sırıyır zaman.

Gözlərimin qabağında qocalır atam,

Gözlərimin qabağında qarıyır anam.

Bu dünyanın zər libası gəlmir əynimə,

Mən bu ömrü ömür kimi yaşayammıram.

Özgələrin atəşidi yandıran məni,

Mən özümün atəşimə yaxşı yanmıram.

Üzü soyuq adamlarda daş nəfəsi var,

Üzü soyuq adamlardan küsməyim çətin.

Söz üstündə yarpaq kimi əsirəm, anam,

Niyə sənin başın üstdə əsməyim çətin?!

Atam mənim, Tanrı qulu olmaq zülümdü,

Dəbdəbələr taxtı sevən qullara gedir.

Əfv et, hər an yanınızda ola bilmirəm,

Ömrün çoxu yaşam üçün yollara gedir.

Bilən bilir – mən ömrümü hey zəiflərə,

Budağında yellər döyən yarpağa verdim.

Kürəyinə sığınmağa tək Allah qaldı –

Dost-qardaşın şahlarını torpağa verdim.

Görən, kimi isitməyə doğuluruq biz,

Bəlkə dünya bizi yaxan bir buxarıdır?

Boş əllərim yerdə-göydə ömür axtarır,

Ömrüm məndən ya aşağı, ya yuxarıdır.

Tanrı verən bir ömürdü, mənim ha deyil –

Ya doğmama bağışlayam, ya yada satam.

Gözlərimin qabağında əriyir anam,

Gözlərimin qabağında qocalır atam.

Rafiq Hümmət


 

ANAMDAN YAZIM

ana şeiri

Qoy bu gün şerimi anamdan yazım,

Yazım səs-sədası dağlara düşsün.

Qoy mizrab toxunsun,dillənsin sazım,

Nəğməli dodaqlar,dillər öpüşsün.

Yazım sığal çəkən titrək əlindən,

Yazım siyah telə düşən dənindən.

Qəlbini odlayır övlad itgisi,

Yazım ürəyinin duman çənindən.

Bu gün şeirimi,anamdan yazım,

Bütün analara hədiyyəm olsun.

Ana ürəyinin qəmi silinsin,

Gözəl qəlblərinə səadət dolsun.

Həqiqət həqiqi


ANA

ana haqqında şeir

Sönməz bir od kimi, adın qövr edər,

İçimdən atəşlə boylanar, ana!

O, hansı duyğudur, hər şeydən uca,

Qəlbimin yağıyla qovrular, ana?!

Nə qədər cismimdə dövr edər qanın,

Nə qədər yaşayar, bir para canın,

Özünün əmridir, Cənabi-haqqın,

Borcluyam, qarşında daima, ana!

Ümidim, təsəllim sənin duandır,

Həmişə çin olan yuxularındır,

Ən yüksək mərtəbə analarındır,

De, səni unutmaq olarmı, ana?!


 

ANA

ana haqqında şeir

Beşiyim üstündə layla çalanım,

Gözümün işığı, dirəyim, ana!

Dünyalar durduqca, yaşayasan sən,

Düşünən beyinim, ürəyim, ana!

Dünya yaranışdan Həvva anamız,

Anadır, bacıdır qol-qanadımız,

Özün demişdin ki, deyil babımız,

Gör, nəyin dərdini çəkirsən , ana!

Heç fikir eləmə oğul sarıdan,

Oğlunu bəxş etdi ulu Yaradan,

Mərdlərə təsəlli olmaz nigardan,

Vətənçün böyütdün oğlunu, ana!

Vaxt olar; baharda, açanda güllər,

Yaxud da qocalar dadanda nübar,

Sənin də üzünə təbəssüm qonar,

Qayıdacaq oğlun, cəbhədən, ana!


 

ANA

ana haqqında şeir

Sənsən xəyalların tuşlandığı yer,

Ümdə arzuların məkanı, ANA!

Nə qədər, möcüzəli, sirli bir dünya,

Kəşf olunmamış dünyamsan, ANA!

Nə deyim, nə yazım yaraşsın sənə,

Yüksələ biləydim kaş mənsəbinə,

Dünyalar sığınar mərhəmətinə,

Özün boyda böyük dünyamsan, ana!

Bir, şirin kəlməni eşidəydim kaş,

Kipriyim islanıb, oldu yenə yaş,

Olaydım, ayağın altda qalan daş,

Biləydim, başımın üstəsən, ana!

Elə, kövrəlmişəm, körpə uşaq tək,

Qəlbimi yandırır odlu bir, istək,

Ay Ana, saçıma yüngül sığal çək,

Ən böyük dövlətim, qayğındır, ana!!!


 

ANA

ana haqqında şeir

Ey ilk sözüm, əzəl cümləm, dastanım, Ana!

İnsanların gözəli, mehribanım, Ana!

Ana, borcludur hər bir kəs önündə sənin

Səcdəyə layiqsən, ey səcdəgahım, Ana!

İlahi bəxş etmiş səni xoş günlər üçün

Ey azadə günüm, xoşbəxt dövranım, Ana!

Bil, ülviyyətin ilə sən geniş cahansan

Mənim həyat məktəbim, ilk cahanım, Ana!

Hamı istinad üçün öncə səni görür

Hər sözün mənbəyi, istinadgahım, Ana!

Dünyada sənin tək uca varlıq de hanı?

Ey müqəddəsliyin rəmzi, paklığım, Ana!

Zaurun bildiyi bu idi, bunu dedi

Bilmədiyim ucalıq, cənnəti-sultanım, Ana!


 

ANA

ana haqqında şeir

Ana, ən ülvi insan

Çox əziz, çox mehriban.

Övladına qayğılı,

Övlad ananın balı.

Ana balasın sevər,

Hərdən tənbeh də edər.

Bu danlamaq deyildir,

Ana nəvazişidir….

Övlad üçün şalışır,

Hər zəhmətə qatlaşır.

Övladı gümrah olsun,

Paltarı təmiz olsun.

Hamıdan yaxşı geysin,

Ən ləziz yemək yesin.

Bala pis iş görəndə,

Ana bunu biləndə….

Çox da ki, kötəkləyir….

Ana məhəbbətidir.

O, övladın çox sevir.

Pis əməlin istəmir….

İstəyir yaxşı olsun,

Ləyaqətli böyüsün….

Fərsiz övlad olmasın,

Adın təmiz saxlasın.

Ana tənbeh edəndə,

Hərdən kötəkləyəndə….

O, balasın döyməyir,

Xətadan hifz eləyir.

Deyirəm, bir haləti,

Qədim bir rəvayəti;

Rəvayətdə deyilir,

Bir Ana vəfat edir….

Vəfat edərkən Ana

Deyir öz yoldaşına:

-“Sən kəs əlimi saxla,

Sonra yoldaşın olsa….

Bu əllə uşaqları,

Vursun, vuranda barı….

Mənim əlim ağtıtmaz,

Öz balamı sızlatmaz….

Axı, ananınkıdır,

Ana əli ağrıtmır ….

Ay ana, adına vurğunam sənin,

Durduğun ucalıq xəyalə gəlməz…

Dünya xalqlarının lüğətlərində,

“ANA” sözünə tay söz ola bilməz!!!

Zaur Ustac


NEÇƏ Kİ…

ana haqqında şeir

Neçə ki, var idin, dünya yar idi,

Fələk hiss elədi, bildi , ay ana!

Neçə ki, var idin, dünya var idi,

Səninlə iç dünyam öldü, ay ana!

Neçə ki, var idin , şaddı ürəklər,

Yaman mehribandı oğulun, qızın!

Sən getdin zəhəri daddı ürəklər,

Soyuğu, sazağı görməsin üzün!

Neçə ki, var idin, quru nəfəsin,

Məlhəmdi bizlərə dosta , yoldaşa.

Apardın özünlə yaşam həvəsin,

Mehrimiz salmışıq qranit daşa!

Neçə ki, var idin, o , kiçik otaq,

Bizlərə behiştdi, cənnətdi, ana!

İndisə torpaqdı yatdığın yataq,

Oğlun yox, qızın yox, dönsən hayana!

Neçə ki, sağ idin sənə qaçardı,

Sənin tək oğlunun qoxuyanı yox!

Şirin kəlmələrin könlün açardı,

Nəzər duasını oxuyanı yox!

Neçə ki, var idin nurlu gözlərin,

Yoluma mayakdı, işıqdı, ana!

Qanundu, yasaydı müdrik sözlərin,

Təvəkkül önündə uşaqdı, ANA!

Görüşlü Məmmədov


 

ANA

ana haqqında şeir

Qarşımda bir ana durur,

Qəlbi oddur, çöhrəsi nur.

Övlad arxa, övlad qürur,

Hər kəlməsi, sözü ana!

Həyat onsuz heç, hədərdir,

Məhəbbəti nə qədərdir,

Övlad ölməz bir əsərdir,

Müəllifdir özü ana!

Niyə yolu çən-dumandır,

Qəlbi kövrək bir kamandır,

Qocalmayan bir insandır,

Haqlasa da yüzü ana!

Baş əyirəm bu varlığa,

Getmə məndən sən uzağa,

Həyat verib çox uşağa,

Bir dünyadır duyan ana!

Ramiz Hasanli


 

ANA

ana haqqında şeir

Əgər bütün bəşəriyyət ədüvvi-canım ola,

Ürək süqut eləməz aldığı mətanətdən.

Ricavü xəvfə məkan vermərəm gər alimlər

Min il də vəz edələr dəhşətü-qiyamətdən.

Pələnglər tuta dövrüm, çəkinmərəm əsla,

Və ya ki, vəd edələr dövləti-cahanı mənə

Ki, bir kəsə baş əyib içzimi bəyan eləyim,

Əyilmərəm nə ki yer, versələr səmanı mənə.

Yanımda gər dura cəllad əlində şəmşiri,

Ölüm gücilə mənə hökm edə olum təslim,

Əyilmərəm yenə haşa! Ölüm nədir ki, onun

Gücilə xalqa həqiranə eyləyim təzim?

Cahanda yox elə bir qüvvə baş əyim ona mən,

Fəqət nə güclü, zəif bir vücud var, yahu,

Ki, hazıram yıxılıb xaki-payinə hər gün,

Öpüm ayağını əcz ilə. Kimdir o? Nədir o?

Ana! Ana!.. O adın qarşısında bir qul tək

Həmişə səcdədə olmaq mənə fəxarətdir,

Onun əliylə bəla bəhrinə yuvarlansam,

Yenə xəyal edərəm bəzmi-istirahətdir.

Əs, ey külək, bağır, ey bəhri-biaman, ləpələn!

Atıl cahana sən, ey ildırım, alış, parla!

Gurulda, taqi-səmavi, gurulda, çatla, dağıl!

Sən, ey günəş, yağışın yağdır, ey bulud, ağla!

Bunlar mənə əsər eylərmi ? Mütləqa yox! Yox!- Yox!!!

Fəqət Ana! O müqəddəs adın qabağında-

O pak bağrına bassın məni, desin layla,

Təbəssüm oynadaraq titrəyən dodağında.

Bütün vücudum əsər, ruhum eyləyər pərvaz,

Uçar səmalara o, aləmi-xəyalətdə.

Yatar, ölər bədənim, nitqdən düşər bir söz:

-Ana… Ana… Sənə mən rahibəm itaətdə!..

Aman… Aman!… Bu müqəddəs vücudu mümkünmü

Ki, bir taqım canavar zülmnən şikar eləsin?!

Yıxıb da xaki-rəzalətdə, tapdayıb əzərək,

Ayaqlar altına torpaq kibi nisar eləsin ?!

Zəlilü-xar edərək məhbəsi-əsarətdə,

O şanlı qollarına zülminən vurar zəncir.

Niyə? Neçin? Hanı vicdan? Hanı ədalət bəs?

Neçin də parlayıb etməz cahanı bir tənvir?

Aləmi, ədl-ədalət üzüldü dünyadən,

Neçin nəsibim edibsən bu zülm- dövranı.

Ey asiman, dağıl, ey zöhrələr axın, tökülün,

Ki, aləmi-bəşəriyyət unutdu vicdanı.

Cəfər Cabbarlı


 

ANA, QURBAN OLUM DUALARINA…

ana haqqında şeir

Ay ana, düşürsən tez-tez yadıma,

Təzədən dönürəm uşaq oluram.

Dizinə baş qoyub bərk-bərk yatıram,

Bütün qayğılardan uzaq oluram.

Görürəm çiynində yenə d çarşab,

O başdan durmusan sübh namazına.

Əlində o ulu, müqəddəs kitab,

Yenə üz tutmusan göylərə, ana.

Məni tapşırırsan Tanrıya bərk-bərk,

Tək bircə balanı, şair oğlunu.

Deyirsən – Xudaya, ona ol kömək,

Xətadan, bəladan gözlə sən onu.

Ana, qurban olum, dualarına,

Tapşır, yaxşı tapşır Allaha məni.

Tapşır, yaxşı tapşır, ana, ay ana,

Yurdum talanmasın bir daha mənim.

Qurtulum ölümdən, dərddən, kədərdən,

Unudum bir yolluq ağrı, acını.

Millətim qurtarsın işgəncələrdən,

Yağıdan alınsın Şuşam, Laçınım.

Keçim Xankəndindən, Kərgicahandan,

Şəhid torpaqları bağrıma basım.

Şərlər qovulsunlar Azərbaycandan,

Bircəciyinin də tumu qalmasın.

Ana, qurban olum dualarına,

Onların sehrini çox görmüşəm mən.

Elə körpəlikdən ana, ay ana,

Onların sehriylə böyümüşəm mən.

Uzaq səfərlərə getdiyim zaman,

Gizlicə cibimə dua qoyardın.

Məni keçirərdin Quran altından,

Sonra min dil ilə ovundurardın.

O dualarında bir sirr vardı,

Məni hər bəladan qurtarardılar.

Məni təyyarələr sağ aparardı,

Salamat yanına qaytarardılar.

Ana, qurban olum dualarına,

Tapşır, yaxşı tapşır Allaha məni.

Tapşır, yaxşı tapşır, ana, ay ana,

Bir kimsə salmasın günaha məni.

Tapşır, hər nanəcib, nadan, heyvərə,

Çirkab atmasınlar mənim üstümə.

Heç dözə bilmirəm böhtana, şərə,

Murdarlıq ruhumu əzir dəstinə.

Heç dözə bilmirəm riya görəndə,

İblis sifətlərə baxa bilmirəm.

Bir yalan çıxmayıb axı dilimdən,

Mən biclik, xəbislik axı bilmirəm.

Bəzən də dünyadan üzülür əlim,

Tarıma çəkilir beynimdə hər sim…

Nə ümidim qalır, nə də təsəllim,

Tapşır, Allah mənə təsəlli versin.

Bu boyda kişiyəm ağır anda da,

Yenə sən çatırsan dadıma, ana.

Mənə dua elə məzarında da

Ana, qurban olum dualarına…

Cabir Novruz


 

ANALAR

ana haqqında şeir

Elə ki, balalar gəlir dünyaya,

O gündən hey ölçüb, biçir analar.

Mahnı da oxuyur, şeir də deyir

Bəstəkar analar, şair analar.

Dözür hər əzaba o bilə-bilə,

Yaşayır, sirrini salmadan dilə.

Vaxt olur, qaldırıb ağını belə

Şərbət əvəzinə içir analar.

Unudub illərin yorğunluğunu,

Həyatda dincliyi, evdə yuxunu,

Sevincin azını, qəmin çoxunu,

Yükün ağırını seçir analar.

Alnında zamanın açdığı qırış,

Başına qar tökür, qar ələyir qış.

Odun istisindən aralanmamış,

Suyun soyuğundan keçir analar.

Özüm də bilmirəm, Hüseyn, niyə

Başımın tüstüsü çəkilir göyə?

Torpaqmı anasız qalmasın deyə,

Torpağın qoynuna köçür analar?

Hüseyn Arif


 

ANALAR HAQQINDA ŞEİR

Doğulub dünyaya gəldim elə ki,

Çıxdı rahatlığın əlindən ana.

Gecələr yatmayıb laylamı dedin,

Of sözü duymadım dilindən ana.

Doqquz ay bətnində bəslədin məni,

Mən sənə nə etdim bilmirəm ana.

İndi göz yaşlarım süzür yanağa,

Yanaqda quruyur silmirəm ana.

Uşaqkən qədrini bilmirdim sənin,

Öpməzdim ağarmış telindən ana.

İndi can üstəsən nə mənası var,

Yüz kərə öpsəm də əlindən ana.

Qəlbinə toxundum yenə can dedin,

Bir ömür xətrimə dəymədin ana.

Halal zəhmətinlə böyütdün məni,

Heç kimə sən boyun əymədin ana.

Yaxşı əməlinlə abidə qurdun,

Hər kəsin qəlbində ucaldın ana.

O qədər dərdimi, cəfamı çəkdin,

Gözümün önündə qocaldın ana.

Ömrünü caladın mənim ömrümə,

Özünü mən qədər sevmədin ana.

Özün öz canından pay verdin mənə,

Ruhumda sən varsan ölmədin ana.

Adın müqəddəsdir adına qurban

Bəzəmək nə lazım naxışla ana.

Əvəzin yox imiş gec anlamışam,

Haqqını halal et bağışla ana.

Nüsrət Kəsəmənli

 

loading...

Bunlarıda bəyənə bilərsiniz ...